Na dertig jaar terug in de zorg: “Het is net als fietsen, je verleert het niet”

De coronacrisis bracht Frieke (51) na dertig jaar weer terug in de zorg. Ze voelde zich geroepen toen ze hoorde dat Extra handen voor de zorg oud-verpleegkundigen zocht. “Waarschijnlijk ben ik niet nodig, ik ben er al zo lang uit, dacht ik” vertelt Frieke. Na een week werd ze gebeld om te kijken wat ze kon betekenen.

Sinds het voorjaar van 2020 werkt ze als ondersteunend zorgverlener bij woonzorgcentrum de Beemden in Sint-Michielsgestel. Dit doet ze naast haar fulltime baan als administratief medewerker bij loonbedrijf Jennissen in Den Dungen. Die combinatie is best pittig, maar Frieke doet het graag. 

Frieke (links) en haar teamcoach Judith (rechts) bij de Beemden

Van top tot teen beschermd

In het begin wordt ze een paar keer opgeroepen, als er te weinig personeel is op een afdeling voor mensen met een lichamelijke beperking. Gelukkig is er op die afdeling geen corona. Wel is het werk lichamelijk zwaar. “Mensen in bed tillen, dat soort werk. Maar het is dankbaar om te doen. En de mensen vinden het leuk om een ander gezicht te zien.”

Vanaf het najaar werkt ze, als het nodig is, als helpende op de reguliere afdeling, soms ook met cliënten die corona hebben. “Dan moet ik me van top tot teen aankleden. En bij de volgende kamer mag alles weer uit, want daar is geen corona.” Dat is wel wennen.

Frieke is het werk niet verleerd: “Het is net als fietsen. Naast de zorgtaken moet je vooral lief zijn voor de mensen.” Een verschil met vroeger is dat er veel hulpmiddelen zijn. Zoals voor het aantrekken van steunkousen en om mensen te helpen met zitten. “En alles is op de computer, maar dat hoef ik gelukkig niet te doen. Laat mij maar helpen met de zorg.”

Andere kijk

Frieke kijkt nu anders tegen dingen aan dan dertig jaar geleden. Toen was ze verpleegkundige in het ziekenhuis. Frieke: “Misschien is het levenservaring, maar ik begrijp de patiënten nu beter. Zeker als ze boos of recalcitrant zijn, omdat ze nog maar weinig kunnen. Vroeger vond ik dat ze gewoon positief moesten blijven, nu snap ik het wel.” 

Toen ze als verpleegkundige in het ziekenhuis begon, waren dagbehandelingen in opkomst. Daardoor kwamen vooral de zwaardere gevallen op haar afdeling terecht. De teamleiders hadden veel overleg, terwijl ze wel werden meegerekend als ‘handen aan het bed’. Dat begon haar tegen te staan. 

Ik blijf helpen in de zorg

Frieke: “Ik besloot om wat anders te gaan doen. Ik ging werken bij ABN Amro, daar kon ik interne opleidingen volgen.” Door veranderingen binnen de bank, ging ze daar weg en kwam ze terecht bij het loonbedrijf waar ze nog steeds met veel plezier werkt. Haar werkgever geeft haar alle vrijheid om bij te springen, ondanks het risico op corona.

Frieke hoeft niet terug naar de zorg, maar ze vindt het heerlijk om af en toe bij te springen. Bij De Beemden willen ze haar ook niet kwijt; ze heeft een 0-uren contract gekregen. “Voorlopig blijf ik het wel doen. Het werk is heerlijk, ik haal er veel voldoening uit.”

Heeft jouw zorgorganisatie ondersteuning nodig?