Icare denkt in mogelijkheden: studenten springen bij in thuiszorg

Een vacature openstellen en een advertentietekst plaatsen is tegenwoordig niet meer voldoende om nieuwe medewerkers te werven. Wat doe je als organisatie wanneer de vijver waar we met z’n allen in vissen opdroogt en een pandemie zorgt voor meer ziekteverzuim onder het huidige personeel? Voor Icare kwam het aanbod van studenten, via Extra handen voor de zorg, als geroepen. Hoe de VVT-organisatie studenten inzet, laat zien hoe er met anders denken over personeelsplanning veel bereikt kan worden.

Studenten

Mogelijkheden, daar draait het om. Drive en skills zijn belangrijker dan een papiertje, is het uitgangspunt van Icare, zeker in tijden van corona. Het zijn vooral studenten geneeskunde en hbo-verpleegkunde die zich hebben aangemeld. ‘En ook al hebben ze geen diploma en weinig ervaring, studenten hebben wel de vaardigheid om werkzaamheden heel snel op te pakken. Ze lezen zich goed in, weten welke handelingen ze wel en welke ze niet mogen doen’, vertelt teamleider Lisette Nieuwenhof. ‘Door de studenten allemaal persoonlijk te spreken ontstaat er een completer beeld van hun capaciteiten. Dat is noodzakelijk om ze goed in te kunnen zetten.’

Hoe kun je studenten faciliteren?

Studenten zijn vaak minder mobiel en kunnen of mogen nog niet aan alle cliënten zorg verlenen. Mariël Poel, adviseur werving en selectie: ‘Wij kijken hoe we daarin kunnen faciliteren. Zo denken we in mogelijkheden. We hebben Icare-auto’s die op reservering beschikbaar zijn en in Groningen hebben we een aantal fietsroutes samengesteld. Komt een student met het openbaar vervoer naar zijn wijk? Dan zorgen we dat terplekke een fiets klaarstaat’. Lisette Nieuwenhof vertelt: ‘We hebben de routes in de wijk aangepast aan wat zij wél kunnen en mogen. Dat vraagt om creativiteit en aanpassingsvermogen van alle betrokkenen, ook van cliënten. 

Les krijgen en les geven

Om ze klaar te stomen voor het werk in de wijk heeft de praktijkopleider twee lessen verzorgd en liepen ze twee keer mee met een zorgprofessional. ‘Er zijn in totaal dertig studenten bij ons aan de slag gegaan in de zorg. Dat heeft voor aanzienlijke verlichting van de werkdruk bij onze medewerkers gezorgd’, vertelt Lisette. ‘Zo hebben we een student en een medewerker samen ingepland op een langere route dan de medewerker alleen aan kan.’

‘Studenten die bekend zijn met protocollen en trainingen zijn, kunnen heel goed korte (opfris)cursussen over hygiëne en preventie geven’, vult Mariël Poel aan. ‘Met hun inzet hebben we een preventietraining voor de intramurale medewerkers georganiseerd, die we op termijn ook aan medewerkers in de wijkzorg aanbieden ’.

Verandering in denken

De benadering die Icare hanteert draait om kijken vanuit de student en om maatwerk en dat is precies wat ze ook doen bij het aannemen van flexpool-medewerkers: wat zijn de mogelijkheden, in plaats van onmogelijkheden? En hoe kan de organisatie (toekomstige) werknemers faciliteren of ondersteunen? De vraag of een sollicitant wel voldoet aan het hele pakket van functie-eisen laat Icare steeds meer los. Ook als het gaat om harde, meetbare eisen. ‘Neem bijvoorbeeld digivaardig zijn’, licht Mariël toe, ‘We werken veel met tablets. Wijs je een gemotiveerde sollicitant af als hij daar niet mee kan werken? Of bied je aan om dat te gaan leren? Of neem je hem aan omdat hij zoveel andere dingen wél kan? Zo’n verandering in denken vraagt het nodige van alle betrokkenen. We hebben het jaren anders gedaan. Maar we merken dat deze aanpak werkt. Het lukt ons de zorg te continueren’ 

Dit artikel is oorspronkelijk geplaatst op de website van ZorgpleinNoord.

Heeft jouw zorgorganisatie ondersteuning nodig?